Daar zat ik dan, in die prikkende, klassieke, groene fauteuil. Geen flauw benul van waarom ik er juist zat, alleen maar dat ik er zat en dat er van mij verwacht werd te kijken. Wie ben ik om te twijfelen aan sociale verwachtingen? Juist, mezelf. Dus ik zat al kauwend op mijn mouw te overpeinzen wat er hierna juist zou gebeuren en wat er van mij verwacht werd.
Toen ik de kamer van de prikfauteuil was binnengestapt, was mijn eerst dwalende blik blijven steken op een jongen. Welja, dé jongen, want er was er maar één in de hoop meisjes voor mij. Iets stak me dwars. Hij léék op iemand, maar op wíe? Zou het de broer van die tweeling zijn? Had ik hem al ooit eerder ontmoet? Was hij uit een vorig leven?
Zijn blik beantwoordde de mijne. Ik hield hem twee seconde vast en keek toen kauwend en zeer zelfbewust een andere kant op. Lekkere mouw, fascinerende jongen.
De lichten gingen uit. Onze gemeenschappelijke lerares (Is er een ander soort?) had hem en de twee meisjes van zijn groep al eerder gevraagd om mee te doen, PJ ging kijken, had ze aan iedereen uitgelegd.
PJ ging inderdaad kijken, maar naar wat?! Dat wist PJ niet. Nuja, je moet roeien met de riemen die je hebt, niwaar? En als je er géén hebt en je geen idee hebt hoe je je moet redden in het water, kan je nog altijd een hulplijn bellen. Terug naar de fauteuilkamer.
De lichten floepten uit. Spannend!
De kamer was plots vol van trippelende en tikkende geluiden. Gekreun en gezucht. (dubbelzinnig!) Hyperventilatie. (minder, maar toch) Snel gebonk. Naderende voeten, wanhopige mensen,.. . Een gil.
De lichten gingen terug aan en Katrijn en de haren scandeerden ‘Wij ben bang’ en van wat wij nu juist bang bende. Hoe vervoeg je zoiets anders?
Mogelijke-broer-van-de-tweeling jongen en zijn companen moesten die bangheid mee uitbeelden. Hij kwam echter niet veel verder dan wat kruipen en wat onverhuld zelfbewust gegniffel.
En dan, even plots als de muziek stopte was er… De Wals
Mevrouw de lerares riep mij bij haar en ik moest samen met haar de anderen aanzetten tot een sensuele wals. Ik werd knalrood, maar ik deed wat mij gevraagd werd. Hoe zou je zelf zijn in een kamer vol met onbekende mede-acteurs. Ik moest mezelf bewijzen, niwaar?
Na enkele vreemde rondjes wals werd ik de groep ingedraaid. Ik streelde de armen van een meisje dat ik ‘ns een paar keer op school had zien rondlopen en nam haar handen in de mijne en nodigde haar zachtjes doch dwingend mij te volgen in de 1-2-3, 1-2-3. Zo deed ik enkele meisjes af, tot ik er één tegenkwam die nogal zelfbewust en houterig haar hand in de mijne legde. Hoe zou je zelf zijn als je niet doorhad dat de meeste acteurs wel eens niet geïnteresseerd zouden zijn de in de polsen van een aantrekkelijk meisje maar in de verschijning van een jongen die onbereikbaar aan de andere kant van de kamer vreemde gebaren stond te maken.
Met een harde bonk viel iedereen plots op de grond, verteller incluus, en was de wals afgelopen. Het volgende halfuur probeerde ik nog wel eens af en toe een paar blikken te stelen van de jongen die Tom bleek te heten, maar tot een echt gesprek kwam het nooit. Zou ik hem ooit weer zien?
